(((●))) Candia :: Alternativa

Η Αυτόνομη Μαθητική

Ομάδα Ρεθύμνου (A.M.O.Ρε.) προβάλει:

———————————–
μια ταινία για τη RAF (Red Army Faction)
Το Σύνδρομο Μπάαντερ – Μάινχοφ

———————————-
Ημερομηνία: Σάββατο 19 Μαΐου
Ώρα: 20:00        

———-
Μέρος: Στέκι Πολιτιστικών Ομάδων του Πανεπιστημίου

-

Πηγή: http://amorethymnoy.blogspot.com

Ο αστικός μύθος λέει ότι οι εκλογές είναι το απαύγασμα της Δημοκρατίας και ότι η εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι η πεμπτουσία της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες και το ύψιστο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων κάθε  πολίτη. Η κατάπτωση της αστικής δημοκρατίας έχει σίγουρα απαξιώσει σε μεγάλο βαθμό αυτή τη θέση. Απ’ την άλλη η ισχυρή επίδραση της καθεστωτικής ιδεολογίας σε συνάρτηση με την απουσία ευδιάκριτης εναλλακτικής έχουν συντελέσει ώστε οι εκάστοτε εκλογές να θεωρούνται σε κάθε περίσταση το κορυφαίο  πολιτικό γεγονός.
Ο μπάρμπα Ένγκελς έλεγε ότι οι εκλογές μπορούν να λειτουργήσουν μόνο ως δείκτης της ωριμότητας της εργατικής τάξης. Όπου στις τωρινές συνθήκες και στην ισχύουσα πολιτική ορολογία, θα μπορούσαμε να μιλάμε γενικότερα για εργαζόμενο λαό  ή στην ειδική περίπτωση που αναφερόμαστε, για το αντίστοιχο τμήμα του εκλογικού σώματος που πλήττεται καίρια απ’ την επίθεση των αφεντικών. Η έκφραση αυτής της ωριμότητας, βέβαια, δε μπορεί να είναι πάντοτε η ίδια. Δηλαδή, αφού κάθε περίοδος διαφέρει από μια άλλη, έτσι διαφέρει και η έκφραση της ωριμότητας που επιδεικνύει το τμήμα του εκλογικού σώματος που αναφέρθηκε αμέσως παραπάνω.
Οι σημερινές κοινωνικές-οικονομικές-πολιτικές συνθήκες διαφέρουν ριζικά  απ’ αυτές της περιόδου που προηγήθηκε. Μπορούμε να προσδοκάμε (εμείς που δεχόμαστε την ανελέητη επίθεση των αφεντικών εννοείται) μια αλλαγή προς το καλύτερο με βάση αυτές τις εκλογές; Δε θα προταθεί εδώ ως αξίωμα η   αποχή από τις εκλογές υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Και αυτό διότι η εξέλιξη των κοινωνικο-πολιτικών πραγμάτων δε μπορεί να μπει σε δογματικά καλούπια και συνεπώς η αντιμετώπισή τους πρέπει να είναι εξίσου ευέλικτη. Ασφαλώς «αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες». Όμως, και αφού το γενικό εκλογικό δικαίωμα είχε κατακτηθεί, υπήρξαν  ιστορικές στιγμές που τα αφεντικά εύχονταν οι εκλογές να ήταν όντως παράνομες, αλλά η κοινωνική δυναμική ήταν τέτοια που δεν τους το επέτρεπε. Και είναι ακριβώς εκείνες οι στιγμές μέσα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων όπου η προσδοκία των μαζών για μια ουσιαστική αλλαγή μέσω των εκλογών υπήρξε πραγματική.
Ας αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές από αυτές και ας δούμε αν υπάρχει αντιστοιχία με την δική μας περίπτωση: Οι εκλογές του Φεβρουαρίου το 1936 στην Ισπανία όπου ούτε το πανίσχυρο αναρχικό κίνημα της χώρας αυτής δε μπήκε στο κόπο να διεξαγάγει αντιεκλογική προπαγάνδα. Και είχε σοβαρότατους λόγους για να το κάνει. Έτσι η ήττα της δεξιάς και η άνοδος στην εξουσία ενός συνασπισμού της αριστεράς, με την απελευθέρωση απ’ τις φυλακές χιλιάδων αγωνιστών και την αποκατάσταση των ελευθεριών, έδωσε στο επαναστατικό κίνημα την δυνατότητα να ανασυνταχθεί και να  συγκρουστεί με καλύτερους όρους. Ένα πιο σύγχρονο παράδειγμα είναι η περίπτωση της Χιλής της εποχής του Αλλιέντε και των εκλογών του 1970. Μετά τη νίκη του, επικεφαλής κι εδώ ενός αριστερού συνδυασμού, προώθησε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα κοινωνικών αλλαγών που ανάγκασε τις αντιδραστικές δυνάμεις να καταφύγουν στο πραξικόπημα του Πινοσέτ για να τσακίσουν την κοινωνική δυναμική. Στις μέρες μας πρόσφορα παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην Λατινική Αμερική της περασμένης δεκαετίας. Εκεί στην ήπειρο των στρατιωτικών δικτατοριών, της εκτεταμένης (παρα)κρατικής τρομοκρατίας και της κοινωνικής καταστροφής που επέφερε η επί δεκαετίες εφαρμογή του  νεοφιλελεύθερου μοντέλου, η εκλογική νίκη των δυνάμεων που αντιτασσόνταν στο μοντέλο αυτό και η εφαρμογή μιας διαφορετικής κοινωνικο-οικονοκικής ατζέντας συνιστά  μιας μεγάλης κλίμακας αλλαγή από μόνη της.  Όλες αυτές τις περιπτώσεις – τις τόσο διαφορετικές κατά τα άλλα μεταξύ τους και σε τόσο διαφορετικές χρονικές περιόδους εκτυλιγμένες – τις χαρακτηρίζει και ταυτόχρονα τις συνδέει κάτι που είναι καταλυτικό για όλες. Ότι δηλ. πριν απ’ όλες αυτές τις εκλογές είχαν προηγηθεί – και βρισκόταν εκείνη τη δεδομένη στιγμή σε εξέλιξη- πολύχρονοι κοινωνικοί αγώνες. Αγώνες ασυμβίβαστοι και βίαιοι, με καταλήψεις κτημάτων, άγριες απεργίες και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.

Αγώνες που ξεπερνούσαν τα όρια της αστικής νομιμότητας και αμφισβητούσαν αν όχι την ίδια τη βάση της κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον το κυρίαρχο μοντέλο της που υπήρχε εκείνη τη στιγμή. Ήταν, ακριβώς, η ανυποχώρητη ισχύς αυτών των αγώνων που καλλιέργησε τις προσδοκίες ότι μια αλλαγή μέσω των εκλογών ήταν εφικτή, ότι δηλ. με την εκλογική  νίκη των δυνάμεων που συσπειρώθηκαν μέσα στο καμίνι αυτών των αγώνων μπορούσε να εφαρμοσθεί μια φιλολαϊκή πολιτική και να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων προς όφελος των εργαζομένων. Πρέπει να τονιστεί, ότι είναι άλλη κουβέντα αν οι εκλογές αποτέλεσαν (ή θα αποτελούσαν) τελικά ανάχωμα στην εξέλιξη αυτών των κινημάτων, αν τα οδήγησαν (ή θα τα οδηγούσαν) στην άμβλυνση της ριζοσπαστικότητάς τους και τελικά στην ενσωμάτωσή τους. Εδώ μιλάμε για το αν μπορούν κάποιες εκλογικές αναμετρήσεις σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες να στηρίξουν βάσιμες προσδοκίες για μια αλλαγή προς το συμφέρον της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Με βάση τα παραπάνω και σε σχέση με τις εκλογές της 6ης Μάη τίθεται το ερώτημα: Υπάρχει μια ανάλογη κοινωνική δυναμική στην Ελλάδα σήμερα που να γεννά προσδοκίες ότι την επομένη των εκλογών θα προκύψει κάτι καλύτερο;  Οι κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν στάθηκαν ικανές να  προωθήσουν μια συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να αναδείξουν έναν πολιτικό σχηματισμό, φορέα αλλαγών προς μια αντιμνημονιακή κατεύθυνση, μέσω των εκλογών;  Δυστυχώς, παρά τις όποιες δυναμικές αντιδράσεις και συλλογικές δράσεις, το επίπεδο της ταξικής αντίδρασης των εργαζομένων είναι δυσανάλογο με το μέγεθος της επίθεσης που δεχόμαστε απ’ τα αφεντικά. Απ’ όταν δε ανέλαβε η κυβέρνηση  Παπαδήμου, υπάρχει μια κοινωνική νηνεμία, μια απογοήτευση και παραίτηση που είναι προάγγελος κακών μαντάτων.

Υπάρχει η άποψη που λέει ότι η ψήφος διαμαρτυρίας στα μικρά κόμματα θα οδηγήσει στην αποδυνάμωση των δυο κύριων κομμάτων εξουσίας και κατ’ επέκταση στον σχηματισμό μιας αδύναμης κυβέρνησης η οποία δε θα μπορεί να πάρει με ευκολία αντιλαϊκά μέτρα. Κατ’ αρχήν, αυτά τα μικρά κόμματα είναι όλα ίδια κι όμοια, απ’ το Κ.Κ.Ε. και τον Σύριζα ως τον ακροδεξιό Καμμένο και τους νεοναζί μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής; Όλοι  οι καριερίστες πολιτικάντηδες που το παίζουν όψιμοι αντιμνημονιακοί και οι διάφοροι Σπίθες που ξεπετάχτηκαν απ’ την θεοδωράκεια θράκα τί και ποιους εκφράζουν; Αυτή την απουσία επιλογής – κυρίως όσων δε θέλουν να ψηφίσουν τα δύο κόμματα εξουσίας – πρέπει να εκφράζει και το χιλιοειπωμένο «τι σκατά να ψηφίσω;». Δεύτερον και κυριότερον, είναι κοινό μυστικό ότι πάνε για συγκυβέρνηση Ν.Δ. με ΠΑ.ΣΟ.Κ. μαζί με όποιον άλλον κάτσει. Ό,τι και να γίνει μια τέτοια κυβέρνηση θα έχει ικανή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αλλά κι αυτό να μη συμβεί, η νέα κυβέρνηση θα έχει υπέρ της τη «νωπή  λαϊκή εντολή». Πέραν τούτων ας φέρουμε στο νου μας και τα γεγονότα  της τελευταίας περιόδου της  κυβέρνησης  του Γιωργάκη.  Υπήρξε πιο αδύναμη κυβέρνηση απ’ αυτή; Μέχρι και που παραιτήθηκε  για λίγες ώρες ο Γιωργάκης. Κι όμως, κατ’ απαίτηση των ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών έβγαλε το σκασμό και ψήφισε όλα τα μνημόνια και τους συνοδευτικούς νόμους. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, ακόμα και με αδύναμη (συν)κυβέρνηση και ισχυρή αντιπολίτευση, η μετεκλογική ατζέντα είναι δεδομένη και σφιχτοδεμένη μέσα από μια σειρά διεθνείς δεσμεύσεις.  Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το σπάσιμό της δε μπορεί να λάβει χώρα μέσα απ’ τα περιοριστικά κανάλια της αστικής πολιτικής και των αστικών θεσμών, αλλά έξω και ενάντια σ’ αυτά.
Υπάρχει και η στάση της αποχής. Πολλοί ισχυρίζονται ότι μια αυξημένη αποχή του εκλογικού σώματος απ’ τις κάλπες θα απονομιμοποιούσε την επόμενη κυβέρνηση. Μήπως κι εδώ, όπως και παραπάνω, είμαστε σφιχτοδεμένοι με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες; Υπάρχει πιο απονομιμοποιημένη κυβέρνηση απ’ αυτή του Παπαδήμου; Κι όμως, κι αυτή πέρασε όλους τους καταστροφικούς αντιλαϊκούς νόμους. Τί νόημα έχει η αποχή όταν είναι παθητική, δείγμα αδιαφορίας, απογοήτευσης ή παραίτησης; Τί νόημα έχει η προπαγάνδιση και η προσδοκία για αυξημένη αποχή σ’ ένα τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον; Η αποχή έχει πολιτικό βάρος όταν είναι ενεργητική. Δηλαδή, όταν αυτοί που κρατάνε μια τέτοια εκλογική στάση κινούνται ταυτόχρονα δυναμικά στον κοινωνικό χώρο κι ανοίγουν δρόμους, διευρύνουν τα πεδία της ελευθερίας και κατακτούν δικαιώματα. Μια τέτοια αποχή όντως απονομιμοποιεί κυβερνήσεις και συμβάλει  στο να ανατραπούν θεσμοί και να πάν στον αγύριστο τα κάθε είδους μνημόνια.
Έτσι κι αλλιώς, οι εκλογές είναι μια μόνο στιγμή του κοινωνικο-πολιτικού γίγνεσθαι. Απείρως μεγαλύτερη βαρύτητα έχει το τι συμβαίνει πριν και μετά απ’ αυτές. Και αν – στη δική μας περίπτωση – το πριν είναι δικό τους, καιρός να κάνουμε (κατά)δικό μας το μετά.
ΙΔΟΥ  Η  ΡΟΔΟΣ  ΙΔΟΥ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΠΗΔΗΜΑ!

Ενεργώς   Απέχων

→Το παραπάνω κείμενο Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Δρόμου Άπατρις – Τεύχος 18

Για να κατεβάσετε σε ψηφιακή μορφή το 18 φύλλο της παγκρήτιας εφημερίδας δρόμου Άπατρις – Μάης 2012 -πατήστε εδώ

-Επικοινωνία: Email : info@apatris.info | website: http://apatris.info

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ Ε.ΠΑ.ΝΑ. Α.Ε

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

50 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΑΠΟ 30/3

-

- ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ

- ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ

-

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΜΑΗ 2012

-ΩΡΑ : 21:00 ΣΤΟ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ  ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

-

Κατάληψη Ευαγγελισμού Θεοτοκοπούλου 18 Ηράκλειο Κρήτης

Πηγή : http://evagelismos.squat.gr/

Θέατρο Σκιών ( με τον Ν.Βλαζάκη )

και  κρητικό γλέντι ( με ζωντανούς μουσικούς )

για την οικονομική ενίσχυση

της κατάληψης Rosa Nera

-

Παρασκευή 18 Μάη 2012 – ώρα : 21:30

-

Κατάληψη Rosa Nera –

Λόφος Καστέλλι Παλιό Λιμάνι Χανιά

-

Πηγή :  http://rosanera.squat.gr

Η Επιτροπή Αγώνα Κρούστα Λασiθίου, με αφορμή τη δίκη των πολιτών του Αποπηγαδίου, που θα γίνει στη μαρτυρική Κάντανο στις 16/5/2012, εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή της στους δικαζόμενους και χαιρετίζει την αγωνιστική τους στάση για τη προστασία της περιοχής τους και τη προάσπιση του φυσικού περιβάλλοντος. Πιστεύουμε ότι στη θέση των αγωνιστών θα έπρεπε να δικάζονται αυτοί που συστηματικά χτίζουν το νομικό πλαίσιο για τις βΑΠΕ την τελευταία δεκαετία και το οποιο συνιστά κατοχικό καθεστώς. Αυτοί που στο όνομα της σωτηρίας του πλανήτη καταστρέφουν δάση και οικοσυστήματα με μοναδικό κίνητρο την κερδοσκοπία. Αυτοί που προσβάλλουν και προκαλούν τους αγωνιστές που πολέμησαν σ’αυτούς τους τόπους για μια λεύτερη πατρίδα. Χρέος όλων μας και κυρίως των επιτροπών και των συλλόγων που δημιουργήσαμε το Παγκρήτιο Δίκτυο Αγώνα κατά των βΑΠΕ, είναι να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για την αποτροπή του καταστροφικού μέλλοντος που μας επιφυλάσσει το παγκόσμιο ενεργειακό λόμπυ στο όνομα της ψευδεπίγραφης πράσινης ανάπτυξης. Η ιστορικότητα των τόπων μας και η απόδοση τιμής στους αγωνιστές προγόνους μας το επιβάλλουν.

          Σε μια κοινωνία που τα αντανακλαστικά της έχουν μπει στη φορμόλη και τα μυαλά έχουν γίνει πουρές, η ξεφτίλα δεν έχει τέλος. Πρώτα ήρθε η μονάδα μισθοφόρων της frontex να ενισχύσει τους συνοριοφύλακες στον Έβρο και στα νησιά, μετά ανακοινώθηκε η δημιουργία του τοίχους της ντροπής του Παπουτσή στην Ορεστιάδα και μετά μας πήρε η μπάλα…

          Έτσι βγήκαν οι σκούπες στην Αθήνα λες και οι άνθρωποι που κυνηγιούνται είναι σκουπίδια, λες και αυτοί που έχουν αναλάβει τις επιχειρήσεις, εντολές και υλοποίηση, (συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έχουν αναλάβει την τηλεοπτική κάλυψη) δεν είναι ότι πιο βρώμικο έχει να επιδείξει η ελληνική “δημοκρατία”.

          Η αλήθεια είναι ότι οι συνθήκες για την εκφασισμό των κρατικών πρακτικών για το μεταναστευτικό σήμερα είναι ταμαμ. Μια συγκυβέρνηση που προσπαθεί να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους εν όψει των εκλογών που κάποια στιγμή θα γίνουν, πίσω από την απειλή των μεταναστών, και κόμματα όπως οι ακροδεξιοί “φιλελεύθεροι” του λαος και του καμένου και οι οι φασίστες χρυσαυγήτες  του πιο καμένου με τον μισό κώλο στα βουλευτικά έδρανα να βαράνε παλαμάκια που επιτέλους αναγνωρίστηκαν και νομιμοποιήθηκαν όσα τόσα χρόνια διακήρυτταν. Τον ενθουσιασμό τους για τις μεγαλειώδεις αυτές ιδέες έδειξαν (και προβλήθηκαν φυσικά από τα μμε επί του δέοντος) οι σαλονάτοι κρυφοφασίστες εκπρόσωποι της ακαδημαϊκής κοινότητας και της καλλιτεχνικής και πνευματικής διανόησης της χώρας (όπως π.χ. ο μαϊντανός Σαββόπουλος που είχε μιλήσει για κάτι ξερονήσια και κάτι πάλαι ποτέ λαϊκά παιδιά όπως ο Λευτέρης Παπαδόπουλος). Με τις πλάτες όλων των παραπάνω αποθρασύνονται και οι δυνάμεις καταστολής, κρατικές και παρακρατικές.

          Ένα κονδύλιο από το μεγάλο αφεντικό, την ευρωπαϊκή ένωση, ύψους 240 εκατομμυρίων ευρώ έχει εγκριθεί για την δημιουργία 30 στρατοπέδων συγκέντρωσης σε 10 περιφέρειες της ηπειρωτικής Ελλάδας σε ανενεργά στρατιωτικά στρατόπεδα. Στα στρατόπεδα αυτά θα φυλακίζονται μαζικά ανά χίλιοι μετανάστες που θα πέφτουν στην τσιμπίδα του νόμου, ενός νόμου που θα χωρίζει οικογένειες και φίλους καταργώντας ναζιστικά τις ανθρώπινες ελευθερίες. Στα στρατόπεδα αυτά προβλέπεται τριπλή περίφραξη και κάμερες. Σε κάθε χιλιάδα έγκλειστων θα αντιστοιχούν 450 σεκιουριτάδες ιδιωτικών εταιριών ανθρωποφυλάκων. Εκεί θα κρατούνται 18 μήνες κάτω από απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης μέχρι να απελαθούν. Για να ωραιοποιήσουν το εγχείρημα προεκλογικά στα μάτια και των τελευταίων που έχουν αμφιβολίες, παρουσιάζοντας τα ως μοχλό ανάπτυξης, τάζουν εργασία και ευημερία στους κατοίκους των περιοχών που θα δημιουργηθούν τα κέντρα “φιλοξενίας”, αποκρύπτοντας ότι η χρηματοδότηση τους από την ευρωπαϊκή ένωση φτάνει μέχρι το 2013.

          Φυσικά οι άνθρωποι που θα στοιβαχτούν στα στρατόπεδα δεν είχαν όνειρο να έρθουν στην Ελλάδα, απλά εδώ έτυχε να εγκλωβιστούν. Για την ακρίβεια εμείς δεν τους αφήνουμε να φύγουν. Η συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ την οποία υπέγραψε και ο Χρυσοχοϊδης (αυτός που δεν διάβασε το μνημόνιο) που πρωτοστατεί στο σχέδιο των στρατοπέδων λέει ότι όσοι μετανάστες ζητάνε άσυλο στην ευρωπαϊκή επικράτεια θα επαναπροωθούνται στις χώρες υποδοχής, όπως στην Ελλάδα δηλαδή. Αν αντί της συνθήκης αυτής δίνονταν νόμιμα χαρτιά στους μετανάστες αναγνωρίζοντας τους όπως τους αξίζει, ως ελεύθερους, θα τους δινόταν ταυτόχρονα το δικαίωμα για παραμονή οπουδήποτε στην Ευρώπη και εργασία υπό τις ίδιες συνθήκες με τους Ευρωπαίους πολίτες, αλλά αυτό για ευνόητους λόγους είναι ένα σενάριο που δεν συζητήθηκε καν ως ασύμφορο.

          Το βασικό επιχείρημα στο οποίο πατάει η δημιουργία των στρατοπέδων είναι ότι οι μετανάστες αποτελούν μια υγειονομική βόμβα για την ελληνική κοινωνία. Η εμπειρία βέβαια αντιπαραβάλει ότι αν θέλεις να δημιουργήσεις επιδημίες – δημιουργείς κλειστά περιβάλλοντα.

          Σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) τα στοιχεία έρχονται να διαψεύσουν τα περί υγειονομικής βόμβας και την ρητορική του Λοβέρδου που κόπτεται για την υγεία κλείνοντας νοσοκομεία. Η ελονοσία για την οποία κινδυνολογεί καταρχάς δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά από τα κουνούπια στους ανθρώπους. Αν το κράτος πρόνοιας έκοψε τα προγράμματα καταπολέμησης κουνουπιών στα πλαίσια της εξοικονόμησης χρημάτων, αυτό δεν είναι πρόβλημα των μεταναστών αλλά του κράτους. Το 2011 προσβλήθηκαν μόλις 27 Έλληνες και 25 μετανάστες στην περιοχή του Ευρώτα Λακωνίας και 6 ακόμη αδιευκρίνιστα κρούσματα.

          Επίσης σύμφωνα πάλι με σχετική έκθεση του ΚΕΕΛΠΝΟ “το χρονικό διάστημα   2004-2010 παρατηρείται προοδευτική μείωση των δηλούμενων κρουσμάτων φυματίωσης”, από 761 το 2004 σε 490 το 2010. Η εικόνα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, όπως καταγράφεται από τον αρμόδιο φορέα αναφοράς, ECDC σε έκθεση για τη φυματίωση διαμορφώνεται από στοιχεία βάσει των οποίων στους 100.000 πολίτες σημειώνονται μόλις 3,1 κρούσματα στην Ελλάδα, ενώ στη Γερμανία 4,3. Για τους ισχυρισμούς πως «προσβάλλονται μόνο οι ξένοι από ασθένειες που είχαν εξαφανιστεί από την Ελλάδα» αξίζει να αναφερθεί ότι: To 2008, υπήρχαν 669 κρούσματα φυματίωσης, από τους ασθενείς αυτούς οι 414 ήταν Έλληνες και οι 250 ξένοι, το 2009 υπήρχαν 595 κρούσματα, εκ των οποίων μόνο 258 κρούσματα σε αλλοδαπούς και, τέλος, το 2010 τα κρούσματα μειώθηκαν στα 490, με 261 Έλληνες και 229 αλλοδαπούς. Στατιστικά λοιπόν η φυματίωση στην πραγματικότητα μειώνεται.

           Όσον αφορά τον ιό HIV το ΚΕΕΛΠΝΟ επιβεβαιώνει πως το 2011 σημειώνεται αύξηση, η οποία αποδίδεται ωστόσο στα άτομα που κάνουν ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών. Το 2011, οι οροθετικοί άνδρες στην Ελλάδα ήταν 771 και οι γυναίκες 121 και στους ήδη υπάρχοντες φορείς του AIDS προστέθηκαν 67 άνδρες και 16 γυναίκες. Όμως τα προγράμματα τύπου “βοήθεια στον δρόμο” για εξαρτημένα άτομα σταματάνε το ένα μετά το άλλο (από τον ίδιο τον υπουργό Λοβέρδο), και ούτε αυτό δεν το έχουν κάνει οι μετανάστες αλλά το κράτος. Έτσι πάει η δουλεία, πρώτα οι μετανάστες, μετά οι χρήστες, αύριο οι ψυχασθενείς, μετά οι άστεγοι, οι φτωχοί και πάει λέγοντας. Και για να τελειώνει το παραμύθι περί υγειονομικής βόμβας, βάση πάλι στατιστικής μελέτης, το 60 % των μεταναστών που έρχονται υγιείς στην Ελλάδα καταλήγουν να νοσούν μέσα στα “κέντρα υποδοχής”, και αυτά τα ξέρουν όσοι σχεδιάζουν τα νέα Νταχάου, εκτός βέβαια αν αυτό επιδιώκουν.

          Η κυρία Κούλα λέει βέβαια ότι είναι και η εγκληματικότητα στη μέση χωρίς να έχει παρατηρήσει ότι μια ολόκληρη χώρα γελάει με το “ρε παιδιά ας οργανωθούμε όλοι μαζί να κάνουμε μια ληστεία της προκοπής”. Μία ολόκληρη χώρα ψηφίζει και στηρίζει εις τους αιώνες των αιώνων τους εκλεγμένους κοινοβουλευτικούς κλέφτες. Οι “φιλότιμοι” πατριώτες που απαρτίζουν την μάζα του λαού, με την παραμικρή ευκαιρία που τους δόθηκε έκλεψαν και αδίκησαν και αυτοί με την σειρά τους ότι μπόρεσαν σαν πρεζάκια του ρουσφετιού και της κουτοπονηριάς που τους έχει γίνει πλέον δεύτερη φύση. Όπως δεύτερη φύση τους έχει γίνει ο επιλεκτικός στραβισμός όταν διατείνονται ότι οι μετανάστες μας κλέβουν, επιτρέποντας ακόμα και σε φασίστες να φυλάνε καραούλι στα ΑΤΜ την ώρα που βγάζουν λεφτά, αποτρέποντας τον επίδοξο αλλοδαπό κλέφτη και επιτρέποντας στον φασίστα να κλέψει την αξιοπρέπεια που τους έχει απομείνει.

          Αυτή η ιδεολογική κατηφόρα μας βρήκε με φαγωμένα τακάκια.

“Ξέρεις την ιστορία του τύπου που πέφτει από τον πεντηκοστό όροφο μίας πολυκατοικίας;

Καθώς έπεφτε, έλεγε συνεχώς για να καθησυχάσει τον εαυτό του: “ως εδώ όλα καλά, ως εδώ όλα καλά”. Αλλά τελικά σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση.”

αλεξία

→Το παραπάνω κείμενο Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Δρόμου Άπατρις – Τεύχος 18

Για να κατεβάσετε σε ψηφιακή μορφή το 18 φύλλο της παγκρήτιας εφημερίδας δρόμου Άπατρις – Μάης 2012 -πατήστε εδώ

-Επικοινωνία: Email : info@apatris.info | website: http://apatris.info

Εκδήλωση για την αυτοοργάνωση μέσα στο πανεπιστήμιο για τη βελτίωση και την διασφάλιση της αξιοπρεπούς καθημερινότητας μας. Στέγαση – Σίτιση – Μεταφορές.

-Τετάρτη  16/5/12 -ώρα:  13.00 – Αμφιθέατρο β- τμήμα Φυσικής  Πανεπιστημίου Κρήτης, Βούτες Ηρακλείου

Aναγνωρίζουμε, ότι δομη που σέβεται περισσότερο την ελευθερία του ατόμου και συσπειρώνει επί ίσοις όροις την πολιτική του κόσμου που συμμετέχει, έχει ως βάσεις την αυτοοργάνωση και την συνδιαμόρφωση. Αυτοοργάνωση γιατί αποφασίζουμε, διεκδικούμε και πράττουμε μόνοι μας για τις ζωές μας χωρίς την καθοδήγηση καμίας πολιτικής πρωτοπορίας. Συνδιαμόρφωση γιατί ο πολιτικός λόγος θα στηρίζεται στην επειχηρηματολογία και όχι στην επικράτηση κάποιας συγκεκριμένης πλειοψηφίας ή μειοψηφίας, μέσα από οριζόντιες μη ιεραρχικές διαδικασίες. Αποσκοπούμε στο να δημιουργήσουμε συνεχείς και συνεπείς καταστάσεις μέσα από τις οποίες θα πηγάζει η πληροφόρηση, ο επαναπροσδιορισμός των θεσμών του πανεπιστήμιου και η οργάνωση των διαφόρων πρωτοβουλιακών κινήσεων μέσα στο χώρο του. Στόχος μας είναι ένας εναλλακτικός συνδικαλισμός που θα σπάσει την ανάθεση, θα ασχολείται με όλες τις διαδικασίες μέσα στο πανεπιστήμιο και θα συντελέσει στην προσπάθεια επανένταξης αυτού στη κοινωνία.

Ζούμε μια χρονική συγκυρία στην οποία το καπιταλιστικό σύστημα, στην παρούσα τουλάχιστον μορφή του, δείχνει να είναι πιο εύθραυστο .Ζούμε μια παγκόσμια κρίση «αξιών» στην οποία οι υπάρχοντες θεσμοί και σχέσεις εξουσίας αμφισβητούνται έντονα. Όπως αμφισβητείται έντονα και η εκμετάλλευση της υπεραξίας του εργατικού δυναμικού. Στην ελλάδα της οικονομικής κρίσης αυτό το φαινόμενο παρατηρείται εντονότερα τουλάχιστον σε θεωρητικό υπόβαθρο.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, έχει φτάσει η ώρα που τα ψέμματα σιγά σιγά τελειώνουν και είναι επιτακτική ανάγκη αλλά και ευκαιρία να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη. Να συμβάλλουμε στην κατάλυση της κεφαλαιοκρατίας έτσι ώστε να την οδηγήσουμε στην κατάρρευσή της. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας αλλά και να διεκδικήσουμε έμπρακτα μια πιο ποιοτική ζωή, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση και χωρίς σχέσεις εξουσίας.

Ο μόνος , ίσως, τρόπος να επιτευχθεί αυτό είναι η δημιουργία, η διάδοση , η διατήρηση και η διαιώνιση αντί-δομών. Δομών που θα παράγουν έργο και αγαθά από εμάς για εμάς. Δομών όπου δε θα υπάρχουν μεσάζοντες και αφεντικά που θα πλουτίζουν χωρίς ουσιαστικά να παράγουν.

Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε, ακόμα και χωρίς να το επιδιώξει , η δημιουργία του «Ροζ Φλαμίνγκο». Αν και η συνέλευσή του δεν εκφράζει πολιτικό λόγο, η ύπαρξή του από μόνη της ασκεί πολιτική. Σίγουρα η ύπαρξη ενός αντί-κυλικείου δεν αποτελεί λύση , είναι όμως ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Μία κίνηση που δείχνει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος στη ζωή και επιβίωσή μας που μπορεί να βασιστεί στην ύπαρξη αυτό-οργανωμένων δομών.

Δυστυχώς, απ’ ότι φαίνεται, δεν έχουμε αντιληφθεί την αξία αυτής της κίνησης. Είτε λόγο αμέλειας, είτε από αδράνεια, είτε για κάποιον άλλο λόγο,η παρουσία μας όχι μόνο δεν ήταν αρκετή στο να διατηρήσει την ύπαρξή του , αλλά οδήγησε και στο κλείσιμο του καθώς τα έσοδα δεν ανταποκρίνονταν στην κατανάλωση με αποτέλεσμα κάποια άτομα να είναι χρεωμένα.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε όλοι τη σημαντικότητα τέτοιων δομών. Δομών που δε δημιουργούνται αποκλειστικά και μόνο για να έχουμε φθηνούς καφέδες και τοστ, αλλά για να δείξουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός . Μπορούμε όχι μόνο να επιβιώσουμε , αλλά και να ζήσουμε όταν φυσικά παράγουμε εμείς για εμάς και δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές να καρπώνονται αυτό το προιόν ή γενικότερα αυτήν την προσπάθεια.

Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να χτίσουμε τη ζωή μας από την αρχή. Να δώσουμε διέξοδο στην κοινωνία και να ζήσουμε ελεύθερα.

Αυτόνομη συλλογικότητα   Directiva « από τα κάτω »

Πηγή: http://directiva.espivblogs.net

Η ενέργεια ως μέσο άσκησης εξουσίας και έλεγχου από το κράτος και τους εξουσιαστές

Σε πρόσφατη απόφαση του υπουργείου περιβάλλοντος δίνεται το πράσινο φως για την κατασκευή αιολικών πάρκων στα βουνά της Μάνης αλλά και άλλων προστατευμένων περιοχών. Ποιο συγκεκριμένα στην νότια οροσειρά του Ταϋγέτου σχεδιάζεται η εγκατάσταση 6 αιολικών πάρκων. Ο Παπακωνσταντίνου, για να αναχαιτίσει τις όποιες αντιδράσεις των κατοίκων που θα σχετίζονται με τα πουλιά που θα περνούν από το βουνό και θα πολτοποιούνται στους έλικες των ανεμογεννητριών, θέτει την προϋπόθεση ότι οι ανεμογεννήτριες που θα τοποθετηθούν θα διαθέτουν ειδικό ραντάρ που θα τις σταματάει όταν πλησιάζει σμήνος πουλιών. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η εν λόγω περιοχή έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000.

Στο σημείο αυτό, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι το δίκτυο Natura όπως και κάθε είδος δικτύου ή συνθήκης που έχει θεσπιστεί για να «προστατευτούν» κάποιες «ιδιαίτερες» περιοχές, δεν θα πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψη σαν διαφορετικές περιπτώσεις που χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα. Η φύση περιλαμβάνει πληθώρα ιδιαιτεροτήτων που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν και αξίζει σεβασμό εξ ολοκλήρου. Επίσης σίγουρα δεν θα πρέπει να αυταπατόμαστε, ότι το κράτος, όταν θέλει να βάλει χέρι ακόμα και σε περιοχές με τέτοιου είδους ταμπέλες, δεν θα έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να το κάνει. Οι ταμπέλες είτε μπαίνουν από το ίδιο το κράτος, είτε υπάρχουν με την ανοχή του.

Επιπτώσεις των αιολικών πάρκων

Τα σχεδιαζόμενα αιολικά πάρκα στην Ανατολική Μάνη αλλά και σε άλλες περιοχές παρουσιάζονται από το κράτος ως επένδυση με τεράστια ωφέλη για την περιοχή, αλλά και για τον ελλαδικό χώρο γενικότερα. Ποιον όμως τελικά θα ωφελήσει και σε ποιο επίπεδο, θα φανεί στην συνέχεια. Τα αιολικά πάρκα μπορούν να προκαλέσουν πλήθος επιπτώσεων, που σχετίζονται με το τοπίο, την διάβρωση του εδάφους, τον υδροφόρο ορίζοντα, τους βιοτόπους καθώς και το μικροκλίμα της περιοχής που θα εγκατασταθούν. Σχετικά με την διάβρωση και τον υδροφόρο ορίζοντα αναφέρουμε ότι τα έργα υποδομής για την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών θα εκθέσουν χιλιάδες τόνους εδάφους στον αέρα και τη βροχή με αποτέλεσμα την εκτεταμένη διάβρωση. Το έδαφος στις κορυφογραμμές έχει βάθος λιγότερο από 10 εκατοστά και το ποώδες εδαφοκάλυμμα είναι αδύνατο να επανεγκατασταθεί στο συγκεκριμένο ακραίο οικολογικά περιβάλλον λόγω υψομέτρου αλλά και λόγω του ιδιαίτερα άγονου μητρικού πετρώματος που αναπόφευκτα θα αποκαλυφθεί σε μεγάλη έκταση.

Η κατασκευή δρόμων πρόσβασης ιδιαίτερα σε κορυφογραμμές προκαλεί μόνιμη αλλαγή της εδαφοκάλυψης και εκτεθειμένες επιφάνειες στην επιφανειακή διάβρωση. Εκτός από τις βάσεις στήριξης των ανεμογεννητριών, θα χρειαστεί να κατασκευαστούν χιλιόμετρα δικτύου μεταφοράς του ρεύματος και εκατοντάδες πυλώνες, με τα συνεπαγόμενα τεχνικά έργα μεγάλης κλίμακας και εκτεταμένες υλοτομίες δάσους. Οι ρωγμές που θα δημιουργηθούν στο μητρικό έδαφος για την εγκατάσταση μπορούν να αλλάξουν τις υπόγειες υδρολογικές διαδρομές των υδάτων¹. Η νότια οροσειρά του Ταϋγέτου φιλοξενεί πολλά είδη πουλιών και άγριων ζώων που βρίσκουν καταφύγιο στις πλαγιές του βουνού. Τα πτερύγια των ανεμογεννητριών μπορεί να σκοτώσουν τα διερχόμενα πουλιά και ο θόρυβος που προκαλείται από το μοτέρ και τα πτερύγια μπορεί να προκαλέσει όχληση και να διώξει μακριά πολλά ζώα.

Τα προαναφερόμενα είναι οι επιπτώσεις που προκαλούνται βραχυπρόθεσμα στο περιβάλλον, όμως υπάρχουν και αυτές που σε βάθος χρόνου αλλάζουν ριζικά το κλίμα της περιοχής που τοποθετούνται τα αιολικά πάρκα. Ο λόγος για το μικροκλίμα που επηρεάζεται αρνητικά με την κατασκευή μεγάλων πάρκων. Πρώτη και κύρια επίπτωση στο περιβάλλον του μικροκλίματος είναι η δημιουργία άνυδρων χειμώνων. Η λειτουργία των γιγαντιαίων ανεμογεννητριών σε συνθήκες υψηλών μποφόρ δεν επιτρέπει τη δημιουργία χιονιού στις βουνοκορφές. Το αποτέλεσμα είναι να μειώνεται σημαντικά ο υδροφόρος ορίζοντας και να επηρεάζονται οι καλλιέργειες. Πολύτιμοι υδροφόροι πόροι χάνονται όχι από φυσικά αίτια, αλλά τεχνητά. Και το πλέον οξύμωρο, από μορφές ενέργειας φιλικές προς το περιβάλλον. Ας φανταστούμε τι μπορεί να προκληθεί σχετικά με το νερό σε μια περιοχή όπως η Μάνη που έχει ούτως ή άλλως πρόβλημα με το νερό! Μία άλλη επίπτωση που προκαλεί ο επηρεασμός του μικροκλίματος είναι και η συχνή εμφάνιση ανεμοστρόβιλων².

Τελικά ποιος ωφελείται από το «Ήλιος»;

Τα αιολικά πάρκα της Μάνης εντάσσονται σε ένα ευρύτερο ενεργειακό σχεδιασμό του κράτους με την ονομασία «Ήλιος». Η σχεδιαζόμενη εγκαταστημένη ισχύς του προγράμματος θα είναι 10GW, για την επίτευξη του στόχου των 10GW, απαιτούνται περίπου 200 Km2 γης. Το ΥΠΕΚΑ έχει ήδη εντοπίσει κατάλληλες εκτάσεις του δημοσίου ανά την επικράτεια οι οποίες θα εκχωρούνται στους επενδυτές μέσω των εταιριών ειδικού σκοπού για 25 χρόνια.

Το πρόγραμμα ουσιαστικά έχει στόχο την μείωση του δημοσίου χρέους κατά 15 δις και θα ωφελήσει κυρίως την Γερμανία αλλά και άλλους πιστωτές της Ελλάδας, καθώς η ενέργεια που θα παράγεται από τις ανανεώσιμες πηγές στον ελλαδικό χώρο θα μεταφέρεται στην κεντρική Ευρώπη με δύο τρόπους:

α) Με στατιστική μεταφορά. Η απαιτούμενη οικονομική αποζημίωση καταβάλλεται είτε μέσω διαπραγμάτευσης και σύναψης ανεξάρτητων συμβολαίων σε επίπεδο κρατών-μελών, είτε μέσω ανοιχτών πλατφόρμων συναλλαγών, αντίστοιχων αυτών που ισχύουν για τα δικαιώματα εκπομπών ρύπων CO2. Η επιπλέον ενέργεια που παράγεται από Ανανεώσιμες Πηγές ΑΠΕ σε ένα κράτος μεταφέρεται «εικονικά» σε άλλο κράτος που πληρώνει για τη σχετική «αγορά» της ενέργειας. Τα στατιστικά των ΑΠΕ προσμετρούνται στην επίτευξη των στόχων ΑΠΕ της χώρας- αποδέκτη³. Κοινώς η κεντρική Ευρώπη θα επενδύει σε φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες στον ελλαδικό χώρο και ως αντάλλαγμα θα παίρνει μονάδες διοξειδίου του άνθρακα για να συνεχίσει να αναπτύσσει το βιομηχανικό της κεφάλαιο. Η αξία των μονάδων διοξειδίου του άνθρακα θα γράφεται στο τεφτέρι των κεντροευρωπαίων μέχρι η αξία τους να συσσωρευτεί στα 15 δις! Έτσι οι εξουσιαστές θα γίνονται όλο και πλουσιότεροι στις πλάτες των κεντροευρωπαίων εργατών και θα συνεχίσουν να ελέγχουν μεγάλους πληθυσμούς ανθρώπων μέσω δανείων που θα πληρώνονται και με αυτό τον έμμεσο τρόπο!

β) Με φυσική μεταφορά. Η ενέργεια που θα παράγεται μέσω των ΑΠΕ θα μεταβιβάζεται φυσικά στο κράτος-αποδέκτη. Η επιπλέον ενέργεια που θα παράγεται στον ελλαδικό χώρο θα μεταφέρεται μέσω των ηλεκτρικών διασυνδέσεων σε άλλη χώρα της κεντρικής Ευρώπης. Η τελευταία χώρα – αποδέκτης εισάγει και καταναλώνει αυτή την ενέργεια η οποία και προσμετρείται στον εθνικό της στόχο ΑΠΕ.

Με απλά λόγια, λοιπόν, ο ελλαδικός χώρος θα συνεχίζει να καίει λιγνίτη, το κράτος να ανοίγει νέα λιγνιτωρυχεία, θα εξορύσσει πετρέλαιο και συγχρόνως θα έχει πήξει στις ΑΠΕ για να μπορούν οι εξουσιαστές στην κεντρική Ευρώπη να συνεχίζουν να ρυπαίνουν τον πλανήτη με CO2, να εκμεταλλεύονται εργαζόμενους και να συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο να εξουσιάζουν άλλους λαούς.

Μεγάλο ρόλο για την εφαρμογή του προγράμματος «Ήλιος» φαίνεται πως θα παίξει ο αδερφός του ΓΑΠ Νίκος. Ο Ν. Παπανδρέου έχει ανοιχτεί σε επενδύσεις που σχετίζονται με την πράσινη ενέργεια και έχει ήδη αρχίσει να επισκέπτεται τις υποψήφιες περιοχές. Γι’ αυτό λοιπόν και η επίσκεψη του Νίκου Παπανδρέου στην Μάνη δεν θα πρέπει να θεωρηθεί τουριστική! Η παρέα του στην Μάνη αποτελείτο από ανθρώπους που θα τον βοηθήσουν να φυτεύσει ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά! Ο δήμαρχος ανατολικής Μάνης Πέτρος Ανδρεάκος (κουμπάρος του Σαμαρά και πρώην στέλεχος της Πολιτικής Άνοιξης), ο Χρήστος Αναστασάκος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ανατολικής Μάνης⁴, ο Γεώργιος Σαμπατακάκης μεγαλομέτοχος της «Άνεμος Μάνης Α.Ε»(εταιρεία με ανεμογεννήτριες τοποθετημένες στο Σαγγιά της Μάνης)⁵, ο Δημήτρης Παναγάκος ιδιοκτήτης του ομίλου «Solar Cells Hellas»⁶ και ο Σταύρος Λεκάκος, ο υπ’ αριθμόν 2 στην Τράπεζα Πειραιώς⁷ αποτελούν την παρέα που ο καθένας με τον τρόπο του θα φανεί χρήσιμος στο κράτος για την εγκατάσταση των ΑΠΕ στην Μάνη.

 Η λούμπα της ενέργειας

Την ίδια ώρα που επιχειρούνται «πράσινες» επενδύσεις ξεφυτρώνουν καινούργια λιγνιτωρυχεία, τα εργοστάσια της ΔΕΗ συνεχίζουν να δηλητηριάζουν ανθρώπους, ζώα και φυτά και γίνονται έρευνες για την εξόρυξη πετρελαίου σε πολλά μέρη του ελλαδικού χώρου. Αυτό το γεγονός αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη ότι το κράτος δεν υπολογίζει το περιβάλλον παρά μόνο όταν αυτό έχει σχέση με το κέρδος και τον έλεγχο. Το σύστημα που θέλει τον άνθρωπο να έχει τεράστιες ανάγκες ενέργειας για να λειτουργήσει στην καθημερινότητά του και να αισθανθεί όμορφα πρέπει να διαλυθεί παρέα με το κράτος που το δημιούργησε. Η συζήτηση για την ανάγκη εύρεσης τεράστιων πηγών ενέργειας είναι λούμπα των εξουσιαστών με σκοπό την στήριξη του σαθρού συστήματος που έχουν δημιουργήσει.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν θα πρέπει να είναι εάν θέλουμε ή όχι την «πράσινη» ενέργεια⁸. Το ερώτημα θα πρέπει να είναι εάν μπορούμε να διαχειριστούμε μόνοι μας πιο μικρές ποσότητες ενέργειας, που δεν θα έχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία μας, για τις πραγματικές ανάγκες μας. Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν χρειάζεται όλη αυτή την επιθετική ενέργεια προς το περιβάλλον αλλά και προς τον ίδιο. Ο άνθρωπος μπορεί να διαχειριστεί αμελητέες ποσότητες ενέργειας χωρίς να προκαλεί βλάβες στην φύση και στον ίδιο, αρκεί να ξεφορτωθεί το κράτος από τον σβέρκο του.

Το κράτος ετοιμάζεται να μπήξει τα νύχια του στην περιοχή με πρόσχημα την «αναγκαία» ενέργεια και με σκοπό τον έλεγχο των κατοίκων και την εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων των εξουσιαστών. Ο αγώνας ενάντια στα ολοκληρωτικά «πράσινα» σχέδια του κράτους, για να είναι ουσιαστικός, οφείλει να είναι και ενάντια σε άλλες μορφές ενέργειας που για πολλά χρόνια κατέστρεψαν ζωές και την βιωσιμότητα του πλανήτη, όπως είναι η καύση λιγνίτη, υδρογονανθράκων και η πυρηνική. Οφείλει να είναι αγώνας ενάντια στο κράτος και τις εικονικές ανάγκες για ενέργεια που μας πλασάρει!

Β.

———————————-

1. Στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας, η κατασκευή ανεμογεννητριών ύψους 50 μ. δημιούργησε ρωγμές στο μητρικό πέτρωμα, με αποτέλεσμα την αλλαγή των φυσικών υπόγειων υδρολογικών διαδρομών.

2. Η περίπτωση των χωριών του Παναχαϊκού Όρους είναι χαρακτηριστική. Οι κάτοικοι διαμαρτύρονται ότι πολλές φορές κάνουν την εμφάνισή τους ανεμοστρόβιλοι.

3. Ένα κράτος μπορεί να επενδύσει σε ένα άλλο σε ΑΠΕ. Όσο μεγαλύτερη η ενέργεια που παράγεται από τις ΑΠΕ τόσο το κράτος επενδυτής κερδίζει μπόνους για να συνεχίζει να καίει διοξείδιο του άνθρακα χωρίς τις κυρώσεις που προβλέπονται από την συνθήκη του Κιότο.

4. Ο Δήμαρχος καθώς και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου θα χρειαστούν ώστε να περάσει αναίμακτα από το τοπικό συμβούλιο ότι σχετίζεται με την επένδυση. Επίσης θα έχουν επιφορτιστεί και με τον τομέα της χειραγώγησης των κατοίκων!

5. Ο Γιώργος Σαμπατακάκης, ο έτερος φίλος του Νίκου Παπανδρέου, έχει γεμίσει ανεμογεννήτριες τα κακοτράχαλα, αλλά υπό περιβαλλοντική προστασία, βουνά της Μάνης. Οι αντιδράσεις των κατοίκων (τα τελευταία 6 χρόνια) για την τοποθέτησή τους έχουν δημιουργήσει προβλήματα στην εταιρεία. Μάλιστα η «Άνεμος Μάνης Α.Ε.» είχε προσφύγει κατά της απόφασης του Υπουργείου Πολιτισμού, κάνοντας αίτηση θεραπείας, ώστε να εγκριθεί η εγκατάσταση Αιολικών Σταθμών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ):

α. ισχύος 38 MW στη θέση Σαγγιάς, Δήμου Οιτύλου και Ανατολικής Μάνης.

β. ισχύος 34 MW, στη θέση Προφήτης Ηλίας, Μακρύ Λάκκωμα – Τρυπητή, Δήμων Οιτύλου – Ανατολικής Μάνης. Ο Σαμπατακάκης κρίνεται ευνοημένος και με τις αποφάσεις του Περιφερειάρχη Πέτρου Τατούλη (26-5-2011) για εγκατάσταση και λειτουργία δύο αιολικών πάρκων, συνολικής ισχύος 16,1 MW και 31,8 MW, στην Ανατολική Μάνη.

6. Ο Δημήτρης Παναγάκος θεωρείται επιτυχημένος επιχειρηματίας στον τομέα των φωτοβολταικών. Η εταιρία του έχει εγκαταστήσει περίπου 30 φωτοβολταϊκά πάρκα συνολικής ισχύος 132 MW σε περιοχές της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου (και της Μάνης).

7. Τον τελευταία καιρό ο γνωστός τραπεζικός όμιλος που εκπροσωπεί ο Λεκάκος έχει αποφασίσει την χρηματοδότηση πράσινων επενδύσεων.

8. Η παραγωγή ενέργειας από τον άνεμο θεωρείται «καθαρή» σε σχέση με την καύση ορυκτών καυσίμων. Παρ’ όλα αυτά, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα για την κατασκευή, μεταφορά και εγκατάσταση των ανεμογεννητριών, καθώς και οι εκπομπές για την κατασκευή των δρόμων πρόσβασης και γραμμών μεταφοράς ενέργειας, έχουν υπολογισθεί σε 50 γρ. διοξειδίου του άνθρακα ανά παραγόμενη kW, ποσότητα υψηλότερη από αυτή που εκλύεται από την καύση λιγνίτη για την παραγωγή αυτής της ενέργειας.

Από την εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 115, Απρίλιος 2012

Πηγή : http://anarchypress.wordpress.com

‘‘ Το γιγαντιαίο έλλειμμα είναι τέτοιο έλλειμμα νοήματος, ένδεια απαράμιλλη σημασιακή, η χρεωκοπία είναι φαντασιακή πρωτίστως.»

Η Φράση αυτή έχει μια τρομακτικά κυριολεκτική σημασία. Βρισκόμαστε όλοι, ανεξαιρέτως ταξικής, πολιτικής, πολιτιστικής ή φυλετικής προέλευσης μπροστά στο κενό, μια τρύπα, μαύρη, κατάμαυρη θα έλεγε κανείς, που κατασπαράζει ανηλεώς το βασικό συστατικό που είναι η αρχή των πάντων, η κινητήριος δύναμη κάθε ιστορικής εξέλιξης, θετικής ή αρνητικής. Ο λόγος για την ελπίδα. Αν η λέξη που περιέγραφε την κοινωνική κατάσταση μέχρι πέρυσι ήταν αγανάκτηση και σύγχυση, φέτος (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) είναι η λέξη παράλυση. Μέσα σε μια συνθήκη τρομολαγνίας-κρατίας και εκβιασμών οι ένδοξοι ταγοί μας ετοιμάζονται να ζητήσουν λαϊκή εντολή για να μας σώσουν από την χρεοκοπία, μια χρεοκοπία ούτως ή άλλος τετελεσμένη. Είναι καθοριστικής σημασίας να αφήσουμε πίσω μας την στείρα άρνηση, το ενάντια στο τάδε και το δείνα και να προτάξουμε (απέναντι στην ξανά-ανάθεση στην κοινοβουλευτική δημοκρατία την λύση των προβλημάτων μας) μιαν άλλη προοπτική.

Το φαντασιακό

Είναι αυτό που είναι σε θέση να δώσει διέξοδο, ότι στο μέλλον τα πράγματα θα είναι καλύτερα, αν κάνουμε κάτι για αυτό, αν αγωνιστούμε. Η έλλειψη αυτού (που κυριαρχεί σήμερα, ακόμη και στους κόλπους των ριζοσπαστικών δυνάμεων)  είναι η πιο βαριά ψυχική καταδίκη και ταυτόχρονα το πιο δυνατό εργαλείο της εξουσίας ώστε να μας διαχειρίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες της. Το φαντασιακό είναι η μαγική λέξη που σπάει την παραίτηση-παράλυση. Προϋποθέτει όμως να ορίσουμε τις επιθυμίες μας, αποφασιστικά και ξεκάθαρα, να συσπειρωθούμε γύρο από αυτές και να δώσουμε τις μάχες μας.

Βάζωντας σε πρώτο πλάνο την Εξουσία των συνελεύσεων την Άμεση Δημοκρατία.

Η πλατεία Συντάγματος και οι άλλες πλατείες λειτούργησαν  σαφώς ως ένα μεγάλο σχολείο στην κατεύθυνση αυτή, σε καμία περίπτωση όμως δεν τη θεωρούμε ως τον ύστατο στόχο. Είναι η αρχή του δρόμου και όχι το τέλος. Η συμμετοχή μας στις πλατείες μας κάνει να γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τα θετικά αλλά και τα αρνητικά αυτής της εμπειρίας, στην εφημερίδα μας άλλωστε αφιερώσαμε πολλές σελίδες στις όποιες προβληματικές, δεν  θα αφορίσουμε όμως, ούτε θα την καταδικάσουμε στον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ τα όσα έγιναν πέρσι ο καλοκαίρι επειδή το πλήθος δεν ενστερνίστηκε ολοκληρωτικά την ιδεολογική μας κατεύθυνση ή επειδή διάφοροι επίδοξοι ηγετίσκοι συμμετείχαν φορώντας προβιά για να αντλήσουν ψήφους. Θεωρούμε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος εξόδου από την κρίση (οικονομική, πολιτική κτλ) πέραν από την αντιιεραρχική, συλλογική, ισότιμη και οριζόντια οργάνωση των όποιων σχέσεων. (παραγωγή, λήψη αποφάσεων, δικαιοσύνη κτλ). Η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση. οι συνελεύσεις γειτονίας, στοχεύουν προς μια τέτοια κατεύθυνση και είναι γενικά μια ευρέως αναγνωρισμένη έννοια, πράγμα που δεν πρέπει να “πάει τσάμπα”

Δεν θα πέσουμε στην παγίδα να μιλάμε για άμεση δημοκρατία δίχως να  μιλάμε για Επανάσταση

Η Άμεση Δημοκρατία δεν μπορεί να διαχωρίζεται προταγματικά από την ταξικότητα του αγώνα μας. Σε έναν κόσμο με αφεντικά και εργάτες, κυρίαρχους και κυριαρχούμενους, στα πλαίσια ενός κοινωνικού-οικονομικού συστήματος, που βασίζεται στην ιεραρχική κατανομή ατόμων, ρόλων, πόρων κλπ σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής, παραγωγή, αναπαραγωγή, επικοινωνία, πολιτική, εκπαίδευση, οικογένεια κλπ η Άμεση Δημοκρατία θα λειτουργήσει απλά ως μία ακόμα προσπάθεια ενσωμάτωσης μας στα γρανάζια της μηχανής τους” αν δεν μιλάμε ταυτόχρονα και για το ότι πρέπει να ξεφορτωθούμε το σάπιο κουφάρι της Αστικής Δημοκρατίας, του κοινοβουλευτισμού, του πολιτικού συστήματος. Και όλοι γνωρίζουν πως αυτό δεν θα γίνει αναίμακτα ή από μόνο του. Θα πρέπει να το κερδίσουμε, και οι μάχες ή θα ξεπεράσουν το συμβολικό επίπεδο των περασμένων ετών ή δεν θα είναι τίποτα (παραπάνω από θεαματικές εκτονώσεις προς τέρψιν αριστερών και αναρχικών).

Τέλος, για να γίνουμε και πιο συγκεκριμένοι ως προς την έννοια άμεση δημοκρατία παραθέτουμε ένα καταστατικό από την συνέλευση κατοίκων Αμαρουσίου που καλύπτει σε μεγάλο βαθμό βασικές απορίες που μπορεί να έχει κανείς.

Capre Diem

→Το παραπάνω κείμενο Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Δρόμου Άπατρις – Τεύχος 18

Για να κατεβάσετε σε ψηφιακή μορφή το 18 φύλλο της παγκρήτιας εφημερίδας δρόμου Άπατρις – Μάης 2012 -πατήστε εδώ

-Επικοινωνία: Email : info@apatris.info | website: http://apatris.info

Στην απομάκρυνση των αστέγων από χώρο της παλιάς ηλεκτρικής προχώρησε η Δημοτική Αρχή από την Δευτέρα 7-5-2012. Στο χώρο αυτό είχαν βρει καταφύγιο αρκετοί άστεγοι, κύρια μετανάστες μετά την από 10-1-2012 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Η απόφαση αυτή αφορούσε στη φιλοξενία αστέγων μετά το τραγικό συμβάν του θανάτου αστέγου στις 7-1-12 και για την αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων.

Είναι γεγονός ότι σήμερα δεν έχουμε ακραία καιρικά φαινόμενα. Επίσης γεγονός είναι ότι ο χώρος δεν ήταν και ο πλέον κατάλληλος για τη φιλοξενία ανθρώπων, αφού δεν εξασφάλιζε ελάχιστες προϋποθέσεις για την υγιεινή τους. Ωστόσο το πρόβλημα των αστέγων παραμένει, αφού όσοι φιλοξενούνταν στο χώρο  αυτό, βρέθηκαν κυριολεκτικά στο δρόμο και προστέθηκαν σε όλους αυτούς που ήδη διαβιούν κάτω από άθλιες συνθήκες στην πόλη μας, σε τρώγλες, εγκαταλειμμένα σπίτια, γιαπιά κλπ.

Το Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών για την αντιμετώπιση του προβλήματος, λόγω έλλειψης ξενώνα αστέγων στην πόλη, είχε ζητήσει την εξεύρεση κατάλληλου χώρου, που θα λειτουργούσε σε μόνιμη βάση και με όλες τις  αναγκαίες υποδομές, τόσο σε άψυχο όσο και σε έμψυχο δυναμικό. Ενός χώρου που θα ήταν άξιος του πολιτισμού μας και θα ανταποκρινόταν στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Για το θέμα του ξενώνα αστέγων το δημοτικό συμβούλιο στις 24-1-2012 αποφάσισε τη δημιουργία του στο πρώην Ψυχιατρείο. Αν και έχουμε ενστάσεις για την επιλογή του συγκεκριμένου χώρου λόγω απόστασης από την πόλη, πολύ φοβόμαστε ότι του χρόνου το χειμώνα θα έχουμε πάλι την ίδια συζήτηση για την αντιμετώπιση του προβλήματος και το πιθανότερο με μεγαλύτερη ένταση, αφού η οικονομική κρίση σπρώχνει όλο και περισσότερους ανθρώπους στην ανεργία, τη φτώχεια  και την εξαθλίωση. Το πρόβλημα δεν αφορά βεβαίως μόνο στους μετανάστες αλλά ολόκληρο τον πληθυσμό.

Τη στιγμή που πολλοί συνάνθρωποί μας ζουν στο δρόμο, πολλά δημόσια κτίρια στην πόλη παραμένουν άχρηστα και ανεκμετάλλευτα όπως το κτίριο της αιμοδοσίας στο πρώην νοσοκομείο Χανίων. Αυτό υπογραμμίζει τις αντιφάσεις, αλλά και την αδικία που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος. Και δυστυχώς η αδικία δεν σταματάει εδώ, αφού αυτοί που ευθύνονται για την σημερινή οικονομική κατάσταση, λένε ότι για την κρίση φταίνε οι ξένοι, στήνοντας σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανθρώπινων ψυχών, σύγχρονα Νταχάου.

Το Στέκι, θα συνεχίσει να συμπαραστέκεται στους μετανάστες ζητώντας το αυτονόητο δικαίωμά τους, να μετακινούνται ελεύθερα στους τόπους προορισμού που επιθυμούν. Θα συνεχίσει να συμπαραστέκεται σε κάθε πολίτη που γίνεται στόχος ρατσιστικής βίας όπως το τελευταίο επεισόδιο με την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών. Θα συνεχίσει να καταγγέλλει κάθε ενέργεια που οδηγεί στον εκφασισμό της δημόσιας ζωής. 

Χανια  9-5-2012

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ-ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ                    

πηγή: http://www.stekichania.gr

Μια πρώτη προσπάθεια αποτύπωσης των νέων πολιτικών/κοινωνικών συσχετισμών

Ξεκινώντας μια προσπάθεια αποτίμησης της νέας πραγματικότητας που φαίνεται να διαμορφώνεται πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Κατ’ αρχήν κοινωνικά, όσο αφορά την άνοδο συγκεκριμένων κομμάτων,  δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Οι εκλογές δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια έκφραση συμπάθειας προς πρόσωπα,κόμματα και πράξεις και αποκτούν αξία μόνο στον βαθμό που θα μπορέσουν οι πολιτικοί σχηματισμοί και κομματικοί μηχανισμοί να κεφαλαιοποιήσουν τις ψήφους σε πραγματική κοινωνική δυναμική. Με πιο απλά λόγια τα διάφορα εκλογικά φουσκώματα και ξεφουσκώματα εάν δεν οδηγήσουν σε σχηματισμούς της αντίστοιχης κοινωνικής βάσης ή τουλάχιστον της  δημιουργίας πυρήνων εντός των θεσμών, παραμένουν χωρίς αντίκρυσμα και σε μακροιστορικό επίπεδο δεν έχουν καμία αξία. Κατα δεύτερον μιλάμε πλέον για μια κατάσταση πρωτοφανούς κοινωνικής πόλωσης και ταυτόχρονα όξυνσης της πάγιας αντίθεσης ανάμεσα στα προοδευτικά και τα συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας. Τέλος τα πάντα παίζονται και το κοινωνικό έδαφος παραμένει πιο γόνιμο από ποτέ.

Το παλαιό καθεστώς και η κατάρρευση του. Το πιο κραυγαλέο γεγονός την επόμενη των εκλογών προφανώς και είναι η κατάρρευση αυτών που μέχρι πρότινως φέρονταν να εκπροσωπούσαν πολιτικά τουλάχιστον το 70-80% του κόσμου. Η εκλογική διάλυση και απομυθοποίηση του ΠΑΣΟΚ και η τουλάχιστον αβέβαιη επόμενη μέρα της ΝΔ είναι η επιβράβευση τους για την εξαθλίωση ενός τεραστίου κομματιού του πληθυσμού. Πλέον εάν αποπειραθούν να συγκυβερνήσουν (με ή χωρίς δεκανίκια) και να συνεχίσουν να περνάνε νόμους και μνημόνια θα μιλάμε για προσπάθεια κατοχής μιας περιοχής κατοικημένης από ένα συνολικά εχθρικά διακείμενο πληθυσμό – και εκ δεξιών και εξ’ αριστερών – και για καταστάσεις εντελώς απρόβλεπτες και σίγουρα υψηλού ρίσκου. Η κατάρρευση τους σημαίνει και δύο ακόμα πράγματα που λογικά θα αρχίσουν να διαφείνονται τις επόμενες μέρες : την άμεση αποχώρηση της κοινωνικής τους βάσης δηλαδη όλων των μεσαίων στελεχών και των κομματικών ή συνδικαλιστικών παραγόντων που θα πρέπει να αναζητήσουν αλλού πολιτική στέγη εάν δεν θέλουν να δουλέψουν για να ζήσουν και την απόσυρση της στήριξης του μεγάλου κεφαλαίου – του πραγματικού αφεντικού τους – που πλέον πρέπει να εφεύρει νέους αχυρανθρώπους για να το εκπροσωπούν. Αυτές οι μεταβολές θα δείξουν σε μεγάλο βαθμό και τι μέρα ξημερώνει.

Η επερχόμενη αριστερή διακυβέρνηση. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ούτε αποτελεί κάτι περίεργο, ούτε ήρθε από τον ουρανό. Οι συριζαίοι έκαναν τρια βασικά πράγματα: κατ’ αρχήν είπαν το πιο απλό πράγμα του κόσμου – ότι θα καταργήσουν το μνημόνιο –  κατά δεύτερον έστω και υποτυπωδώς δεν έφυγαν από τον δρόμο και κατα τρίτον είπαν ότι θέλουν  να κυβερνήσουν. Ο Κουβέλης δεν έκανε τα δύο πρώτα αφού δεν είναι αυτός ο ρόλος του και το ΚΚΕ δεν έκανε το τρίτο. Από εκεί και πέρα ο ΣΥΡΙΖΑ μάζεψε ένα εντελώς ετερόκλητο πλήθος υποστηρικτών που πλέον πρέπει και να το διαχειριστεί. Η δουλειά του πλέον είναι εξαιρετικά δύσκολη. Από την μια πλευρά ο ανθρώπινος καπιταλισμός που επιθυμούν τα διάφορα κοινωνικά κομμάτια που τον ψήφισαν πλέον δεν παίζει σαν σενάριο (τουλάχιστον όχι χωρίς σύγκρουση με όλη την σημασία της λέξης) ενώ από την άλλη πλευρά στην βάση του (και ειδικά στην νεολαία) υπάρχουν πολλοί ανιδιοτελείς κοινωνικοί αγωνιστές που πολύ  δύσκολα θα επιτρέψουν μια μνημονιακή μετάλλαξη πέραν των ορίων της σοσιαλδημοκρατίας. Ταυτόχρονα μια μνημονιακή μετάλλαξη μιας ενδεχόμενης αριστερής κυβέρνησης αναγκαστικά θα αποτελέσει δικαίωση της φασιστικής και ναζιστικής αντιμνημονιακής δεξιάς και ανοδό της πλέον σε πραγματικά επικίνδυνα επίπεδα. Τέλος μπορεί με πραγματικούς όρους οι Συριζαίοι να είναι ρεφορμιστές και τίποτα περισσότερο, ωστόσο στα μάτια του δεξιού μισού της κοινωνίας και στον νωτιαίο μυελό των ακροδεξιών  δεν παύουν να είναι κομμουνιστές και  ‘‘προστάτες των κουκουλοφόρων’’. Σε αυτό το  δεξιό μισό της κοινωνίας ανήκουν κατά συντριπτική πλειοψηφία και οι μπάτσοι και οι στρατιωτικοί δημιουργώντας κάποιες θεσμικές ισορροπίες τουλάχιστον εύθραυστες.

Οι κεντροαριστερές και (ακρο)δεξιές εφεδρείες. Αναμφισβήτητα Καμμένος και Κουβέλης αποτελούν την ιδανική αλλάγη φρουράς για το καθεστώς. Οι δυο αναλώσιμοι αρχηγοί των νέων κομμάτων πριμοδοτήθηκαν από τα ΜΜΕ όσο δεν πήγαινε άλλο και εν τέλει κατάφεραν να συγκεντρώσουν κάποια ποσοστά που τους επιτρέπουν να οραματίζονται την επανίδρυση του γνωστού πολιτικού σκηνικού από τους ευατούς τους, έστω και σε βάθος χρόνου. Σοσιαλιστής και αριστερός – όσο και ο Χρυσοχόιδης –  ο πασόκος με πολιτικά Κουβέλης, φασίστας και λαικιστής ο Καμμένος λογικά θα προσπαθήσουν να στελεχώσουν τα κομματά τους με τους αποχωρήσαντες Πασόκους και ΝΔ/κράτες και όταν και εάν ανέβουν θα εξασφαλίσουν και την στήριξη βιομήχανων,εφοπλιστών, μεγαλεμπόρων, καναλαρχών, παπάδων και συνολικά όλων αυτών που κάνουν το πραγματικό κουμάντο.

Οι ναζιστές και το βαθύ κράτος. Η εκρηκτική άνοδος της ναζιστικής ακροδεξιάς που βγαίνει από το περιθώριο επιδέχεται σίγουρα διαφόρων ερμηνειών. Σίγουρα πήρε μεγάλο μερίδιο από τους πάρα πολλούς φασίστες και ακροδεξιούς που μέχρι τώρα ψήφιζαν ΝΔ και ΛΑΟΣ.  Σίγουρα επίσης η μονότονη έκφραση της αόριστης προτροπής να ‘‘ξεβρωμίσει ο τόπος’’ βρήκε ακροατές σε διάφορους ηλίθιους που ο καθένας έβαζε  στην θέση του αντικειμένου αυτό που ήθελε αυτός  – άλλος ήθελε να ξεβρωμίσει από τους μετανάστες, άλλος από τα λαμόγια και άλλος από τους κομμουνιστές. Σίγουρα επίσης η άνοδός τους είναι απόρροια και του κανιβαλισμού που επικρατεί σε πολλές πλέον περιοχές. Σίγουρα τέλος βοήθησε η αίγλη του αντισυστημικού που παραδόξως απέκτησαν αυτοί που τόσα χρόνια κρύβονται πίσω από τους μπάτσους ακριβώς επειδή στοχοποιήθησαν από το καθεστώς σαν πολιτικό άκρο. Όπως και να έχει τώρα οι χρυσαυγίτες πρέπει να δημιουργήσουν την κοινωνική βάση που δεν έχουν εάν θέλουν να αποκτήσουν όντως πολιτική δύναμη. Αυτό ακριβώς είναι που  δεν πρέπει να τους επιτραπεί από το κοινωνικό κίνημα που σαφώς και έχει την δύναμη να το κάνει,  ενώ όπου είναι δυνατόν πρέπει να απενεργοποιηθούν και οι ήδη υπάρχοντες πυρήνες τους.   Αυτό που δεν γίνεται να αποτραπεί με κινηματικούς όρους είναι η αύξηση της επιρροής τους εντός του βαθέως κράτους, εντός του στρατού και της αστυνομίας όπου εδώ και χρόνια κάνουν υπόγεια δουλειά, ειδικά τώρα που πήραν και θεσμικό ρόλο. Αυτή η εξέλιξη, ο θεμικός ρόλος πλέον των ναζιστών  στον τομέα της ασφάλειας (εταιρίες security, πυρήνες στους μπάτσους και τον στρατό) θα παίξει σημαντικό ρόλο από εδώ και πέρα ακόμα και εάν κοινωνικά παραμείνουν η γνωστή συμμορία μπράβων και μαχαιροβγαλτών.

Οι σταλινική ηγεσία και βάση. Εδώ τα πράγματα είναι πιο συγκεκριμένα. Το ΚΚΕ αποφάσισε ότι τώρα που μπορεί να μεγαλώσει εώς και να γιγαντωθεί, απλά δεν θέλει για τους δικούς του λόγους. Το κύριοτερο πρόσχημα είναι μια νέα κινηματική εξωκοινοβουλευτική στάση που μάλλον είναι δύσκολο να εφαρμοστεί από την βάση του που τόσα χρόνια εκπαιδεύονταν στην ανευ όρων υποταγή στην αστική νομιμότητα. Αυτό δύο πράγματα μπορεί να σηματοδοτήσει : είτε θα αλλάξει στάση η ηγεσία, είτε θα φύγει η βάση και πιθανότατα θα πάει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως και να έχει η πιθανότητα να αποτελεί για πάντα ένα κόμμα με το ίδιο ποσοστό που ούτε κατεβαίνει, ούτε ανεβαίνει και που δεν θέλει ούτε να επαναστατήσει αλλά ούτε να κυβερνήσει, μάλλον σε καιρούς τόσο μεγάλης πολιτικής όξυνσης φαίνεται μικρή. Ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς ότι οι βάση του ΚΚΕ είναι σταλινικοί μεν, φτωχοποιημένοι και εργάτες δε και αυτή η στάση δεν τους λύνει κανένα απολύτως πρόβλημα.

Το δικό μας στρατόπεδο. Οι αναρχικοί, οι αντικαθεστωτικοί και  οι  ‘‘εκτός αντιπροσώπευσης’’. Τέλος ερχόμαστε σε αυτά τα κοινωνικά κομμάτια που ακόμα και εάν δεν φαίνεται να έχουν άμεση σχέση με τις εκλογές αναμφίβολα επηρεάζονται. Πρώτο σημαντικό ζήτημα αποτελεί η άνοδος των ναζιστών. Η αντιμετώπιση τους πρέπει να γίνει τόσο με πολιτικούς όρους, όσο και με όρους μάχης. Πρέπει να τους αφαιρεθεί ο χώρος που παρεμβαίνουν και να εξεφτελιστούν πολιτικά, να απομονωθούν κοινωνικά και να αναδείξουμε σε αντιδιαστολή όχι απλά τον αντιφασισμό αλλά συνολικότερες προτάσεις. Πρέπει να είμαστε εκεί που παρεμβαίνουν πριν από αυτούς και να εμποδίσουμε με οποιοδήποτε κόστος την εμφανισή τους στην δικιά μας πλευρά του οδοφράγματος. Ταυτόχρονα είναι δεδομένο ότι με όρους σύγκρουσης είτε θα περάσουμε από πάνω τους, είτε αυτοί από πάνω μας.  Όπως και να έχει οδηγούμαστε σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις και πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε τις απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες και να ετοιμαζόμαστε για όλα τα ενδεχόμενα. Από την άλλη πλευρά η είσοδος των ναζιστών στην βουλή μπορεί να επανατοποθετήσει και το ζήτημα « ή με την αστική δημοκρατία ή εναντίον της», μπορεί να λειτουργήσει δηλαδή σαν τρόπος αναγέννησης του πολιτικού συστήματος, οδηγώντας έτσι κοινωνικά κομμάτια σε ανιστόρητες λυκοφιλίες με διάφορα καθίκια που θα κληθούν να αναβαπτιστούν σαν δημοκράτες. Μια ενδεχόμενη καταστολή των πολιτικών άκρων με πρόσχημα τους ναζί και σκοπό την καταστολή του αναρχικού χώρου και συνολικά των αντικαθεστωτικών θα πρέπει πλέον να συζητηθεί σαν σοβαρό ενδεχόμενο. Δευτερό σημαντικό ζήτημα αποτελεί η ίδια η φύση των εκλογών που δεν θα λύσουν απολύτως κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Αμέσως μετά και από αυτή και από  όσες εκλογικες αναμετρήσεις κι εαν γίνουν πρέπει να διεκδικήσουμε τον δικό μας χώρο και να συνεχίσουμε τις διαδικασίες οργάνωσης στην κοινωνική βάση και να τις ενοποιήσουμε σε ένα ενιαίο πρόταγμα,  να πάμε στα χωριά και τις γειτονιές και να μιλήσουμε για την αντιεξουσιαστική πρόταση κοινωνικής οργάνωσης, να φτιάξουμε δομές και πυρήνες και να αλληλοεπηρεαστούμε με όλους αυτούς που η καθημερινότητα τους δεν μεταβάλλεται όσες κυβερνήσεις και εάν αλλάξουν. Τρίτο ζήτημα αποτελεί πλέον το πώς θα αντιμετωπιστεί από το κράτος και το βαθύ κράτος το ενδεχόμενο μιας αριστερής ή αριστερόστροφης κυβέρνησης. Με δεδομένο το ότι ο καπιταλισμός μας έχει εκπλήξει με την έλλειψη διπλωματίας με την οποία αντιμετωπίζει την εξαθλιωμένη και εξοργισμένη κοινωνία την τελευταία τριετία, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο έστω και παραδειγματικής χρεωκοπίας. Αντιθέτως πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι για αυτό, να επιτάξουμε ότι είναι απαραίτητο,  να τα μοιράσουμε στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του και λειτουργώντας παραδειγματικά να το προτείνουμε στην κοινωνία και να συγκροτήσουμε λαικές συνελεύσης για το ζήτημα της παραγωγής και της επιβίωσης.   Τέταρτο και τελευταίο ζήτημα αποτελεί το ενδεχόμενο εκτεταμένης σύγκρουσης κοινωνίας – κράτους το προσεχές μέλλον και ειδικά στην περίπτωση μνημονιακής κυβέρνησης. Όταν η κοινωνία ξαναβγεί στον δρόμο πρέπει να έχουμε οργανωμένο και αποτελεσματικό σχέδιο σύγκρουσης με το καθεστώς, μπλοκαρίσματος των βασικών λειτουργιών του και κατάληψης στρατηγικών σημείων και να το κοινοποιήσουμε σε όλους τους αγωνιζόμενους και τους εξεγερμένους. Τετοιές στιγμές όξυνσης εμείς  και πρέπει και μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το διαφαινόμενο κενό εξουσίας και την πολιτική αστάθεια για να βγούμε μπροστά και να πραγματοποιήσουμε την επαναστατική απόπειρα.

Τα πάντα παίζονται και το κοινωνικό έδαφος παραμένει πιο γόνιμο από ποτέ.

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πηγή : http://classwar.espiv.net